سیچلاید جوئل (hemichromis bimaculatus)

این ماهی گونه ای درنده خوست که حتی به همنوع خود نیز حمله می کند. بنابراین برای مخازن اجتماعی مناسب نیست و در صورت نگهداری در مخازن تک گونه ای نیز باید از لحاظ جثه با سایر ماهی ها یکسان باشد. این ماهی در طبیعت گوشتخوار بوده و تغذیه در آکواریوم باید با غذاهای زنده و یا خشک ماهی همراه با حشرات ، کرم ها، ماهی و گوشت بدون چربی ریز ریز شده صورت گیرد.
جویل بومی مناطق گرمسیری و بومی آفریقا است. پرورش آن آسان نیست. مخفیگاه های متعدد جهت مخفی شدن الزامی است.
مخزن اختصاصی این گونه نباید زیاد گیاه داشته باشد. چرا که یکی از صفات مشخصه و منفی این ماهی از ریشه در آوردن گیاهان می باشد. بدون محدودیتی در کیفیت آب دما را در ۲۸_۲۲ درجه سانتی گراد قرار دهید. یک فیلتر بیرونی خوب نیز بکار ببرید.
جنس نر بالغ تا ۱۵ سانتی متر رشد می کند. وقتی نر و ماده در موقعیت تخم ریزی نیستند رنگشان نسبتا تیره با بدنی دارای خطوط آبی جواهری است. در زمان تخم ریزی بدن ماهی ها به قرمز یاقوتی تغییر رنگ می دهد و مجددا” همان خطوط آبی جواهری دیده می شود. بر خلاف معمول در این زمان جنس ماده زیبا تر است. به هر حال در وضعیت معمولی ظاهرا” جنس ها مشابه هستند. ولی جنس نر دارای خال های متالیک بزرگتر در سر پوش آبششی و یک شکل حلالی از خالها در باله ی دمی است.
همسر گزینی در این ماهی به روش خشنی صورت می پذیرد و اگر جنس ماده نر را رد کند احتمالا کشته خواهد شد. تخمریزی روی یک قطعه سنگ یا در یک کوزه به پهلو قرار گرفته شده که توسط جنس ماده خوب تمیز خواهد شد صورت می پذیرد. تخم ها در طول ۲ تا ۳ روز هچ می شوند. لاروهای حاصله با دهان به شکافی انتقال داده شده و به وسیله هر دو والد تا رسیدن به طول ۱ سانت یا بیشتر نگهداری می شوند. آن ها پس از ۳ تا ۵ روز شروع به شنای آزاد و تغذیه میکنند.
نگهداری از نوزادان مشکلات غیر معمولی ندارد. اما لازم به ذکر است که ماهی جوئل یکی از ماهیانی است که عمدتا” متخصصین و ماهیداران با تجربه به آن می پردازند.به هر حال تغذیه نوزادان با آرتمیا آغاز گشته و رفته رفته دل چرخ کرده و رنده شده را نیز به آن می افزایند.
در برخی منابع، روش دیگری را برای پرورش نوزادان ارایه داده اند. بدین ترتیب که هر دو والد پس از تخم ریزی به آکواریوم دیگری انتقال می یابند و لاروها پس از خروج از تخم و آغاز به شنای فعال توسط آکواروم دار با آرتمیا تغذیه میشوند. اما در برخی منابع دیگر پیشنهاد فقط بر انتقال جنس نر است. ماده همراه تخم ها تا هچ شدنشان و سپس تا آغاز به شنا و تغذیه فعال باقی می ماند. به هر حال آنچه که مشهود است این است که هر کدام ار این روشها محاسن و معایبی دارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *